காமம் ஒழிவதாயினும்…..

விழித்தெழும் போதே, உள்ளூர பெரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நிதானமாய், கால் பாதங்கள், கால் விளிம்புகளில் தேங்கியிருந்த இறந்த தோல் செதில்களை தேய்த்துச் சுரண்டி, தடவிப் பார்க்கிறேன். ஓரளவு வழவழப்பாகத்தான் இருக்கிறது. பின் கழுத்து, காது மடல், கை விரல்கள், இவற்றையெல்லாம் தேய்த்துத் தேய்த்து சலித்து, திருப்தியடையாமல் மீண்டும் மீண்டும் தேய்க்க, அவை சிவந்து வலியைக் கொடுக்கத் துவங்க, மெல்லக் குளித்துக் கரையேறுகின்றேன்.

ஓரளவு ஈரம் உடலில் இருக்கும் நிலையில், , மெல்லுடை வடிகட்டி அனுப்பும் இளங்காற்று, மயிர்க்கால்களின் அடிப்புறத்தை, அலைத்தும், கலைத்தும் ஆடும் ஆட்டம் அதீத உணர்வெழுச்சியைத் தருகின்றன. என்னை மறந்து அவற்றின் அந்த ஆனந்தக் கூடலில் திளைக்கின்றேன்.

கற்றை முடிக்கு நறுமணம் தடவி, , காதோரத்து முடிகளை இணைத்து, இறுக்கிப் பின்னி சூரிய சந்திர பிறைகளைச் சூட்டி, பொன்மணிக் குஞ்சங்களைப் பிணைத்துத் திரும்பி அந்த ஆடியில் என்னை நானே பார்த்து ரசித்துக் கொள்கிறேன்.

பரியகம், வால்வளை, பவழப் பல்வளை, வணங்குறு மோதிரம், கிளர்மணி மோதிரம், குறங்கு செறி திரள் என்றிவை, எத்தனை அணிகலன்கள். பெரும் நேரத்தைச் செலவழித்து, முகத்தில் தொடங்கி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கவனமாக என்னை நான் அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன்.

காது மடலுக்குப் பின்னால், பின் கழுத்துச் சேருமிடம் அவர், காதல் புதைந்திருப்பது நினைவிற்கு வருகிறது, இதுவரை அவர் செய்யாததுதான், ஆனால் ஒரு வேளை இன்று அருகே வந்து, இடை நெருக்கி நெருங்குகையில், அவர் முகம் முயங்கும் இடமெங்கும் கூடுதல் கவனம். உடை மறைக்கா இடமெங்கும் பெருங்கவனம். அவர் பார்வை வீச்சிற்காகத்தானே இத்தனையும்.

பிறந்து மொழி பயின்ற பின்னெல்லாம் காதற் சிறந்து நின் சேவடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் இது ஒன்றும் கடவுளைப் பார்த்து, ஒரு பக்தன் பாடிய வரிகளாக இருக்க முடியாது. இரு காதலர்களுக்கிடையிளான மொழிகளாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.

ஆடல் மகளீரின் சதங்கைகளும், ஆபரணங்களோடு பட்டுடை உரசும் ஒலியும் அருகே கேட்கின்றன. மாமன்னர் வந்து கொண்டிருக்கிறார். நிதானமாக நடந்து வந்து என் அருகில் நிற்கிறார்.

ஒரு நிமிடம், அவர் என்னை உற்று நோக்கியது போல இருக்கிறது. எனக்குள் ஏதோ ஒரு கூச்சம். என்ன இவர் இப்படி உற்றுப் பார்க்கிறார். ஒரு நொடிதான். ஆனாலும் அந்த ஒரு நொடிக்காத்தானே இவ்வளவு நேரம் காத்திருந்தேன். அந்த ஒரு நொடிக்குத் தானே இவ்வளவு மெனக்கெடலும். அந்த ஒரு நொடிகூட அவர் என்னைக் கவனித்தாரா என்று தெரியாது, ஆனால் நான் நம்புகிறேன், அவர் என்னை கவனித்துவிட்டுத்தான் கடந்திருப்பார் இது காலங்காலமாய் நடந்து வருவதுதானே.

மெல்ல விலகிக் கடந்து மாமன்னர் உள்ளே செல்லத் துவங்க, என்னைப் போலவே அலங்கரித்த மகளீர் கூட்டமாய், கைகளில் வழிபாட்டுப் பொருட்களோடு மலர்களின் மணத்தோடு வியர்வை கலந்த ஒரு கலவையான ஒரு மணம். அமைதியாய்க் கடந்து செல்கின்றனர்,

அவனை தினந்தோறும் பார்க்கிறேன். எனக்கு எதிரே சற்று தள்ளி அமர்ந்து என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். அப்படி என்ன என்னிடம் தேடுகிறான் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இவன் இப்படி எனக்கு எதிரே அமர்ந்து என்னை வேடிக்கை பார்ப்பது எனக்குக் வியப்பாக இருக்கிறது.

ஒருநாள், அருகே வந்து என்னை உற்றுப் பார்த்து, தனக்குள்ளே ஏதோ சொல்லிக் கொண்டவன், என் தலைமீது கைகளை வைத்துத் தடவிக் கொடுத்தான். எனக்குப் பெரும் வியப்பு. இத்தனை ஆண்டுகளாக எவ்வளோ பேர்கள் என்னைக் கடந்திருக்கிறார்கள். எத்தனை எத்தனை மன்னர்கள், எத்தனை எத்தனை, ஆடல் மகளீர், எத்தனை எத்தனை விதமான பார்வைகள், எத்தனை விதமான முக பாவங்கள். துவக்கத்தில் என் அருகே நின்று உற்றுப் பார்க்கும் போது காது மடல்கள் சூடாவதை உணர்ந்திருக்கின்றேன். நான் பார்க்காமல் இங்கே எதுவும் நடப்பதில்லை. எல்லாவற்றிர்க்கும் சாட்சியாய் நிற்கின்றேன். ஆனால் எதுவும் எனக்காகவோ? என்னாலோ? என்னைக் கேட்டோ நடப்பதில்லை. இப்பொழுதெல்லாம் அப்படியில்லை. ஆனால் இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இவன் என்னை உற்றுப் பார்ப்பது எனக்குள் ஏதோ கூச்சமாக இருக்கிறது.

நின்று கொண்டே இருக்கின்றாயே உன் கால்கள் வலிப்பதில்லையா? எவ்வளவு காலமாய் இப்படி நின்று கொண்டிருக்கின்றாய்? இந்த விளக்கின் ஒளியில் உன் முகம் பிரகாசமாகியிருக்கிறது. என்ன ஒரு அழகு உன் முகத்தில்? ஆனால் இந்த அகல்விளக்கின் சூட்டை எப்படித் தாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றாய்? மாமன்னர் சென்று விட்டார். கொஞ்ச நேரம் தான் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டால் என்ன? என்று அவன் கேட்டு விட்டுச் சென்றுவிட்டான்.

அன்றிலிருந்து தான், நான் மாமன்னருக்காக காத்திருப்பதைத் தவிர்த்து, அவனுக்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கியிருக்கின்றேன்………

சிறு கோட்டுப் பெரும் பழம்….

அன்பிற்குரியவனே,

வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு சட்டத்திற்குள்,  குறுக்கும் நெடுக்குமான உணர்வுக் கட்டங்களில், ஒருவரை ஒருவர் உவகையோடு தேடித் துரத்துவதும், ஒருவர் மற்றொருவரை முடக்கிப் புஜம் உயர்த்துவதும், நீ முயன்று என்னைச் சுற்றி இறுக்குவதும், முயன்று நான் தப்பிச் சென்று,  பதிலுக்கு  உன்னை சுற்றி வளைப்பதையும்,  விழிப்புணர்வின் எல்லைகளை , விருப்போடு உடைத்துத் தள்ளி, ஒவ்வொன்றாய், ஒருவரிடம் மற்றொருவர், இழந்து இழந்து,  இறுதியில், ஒருவருக்குள் ஒருவராய்,  இருவருமே கரைந்து போய் ஒன்றுமில்லாமல் போகும், அந்த விளையாட்டுக்கும்  ”சதுரங்கம்” என்றே பெயர் சொன்னாய்.

பொதுவாக,  இருவர் மட்டுமே ஆடும் ஆட்டம் என்று சொல்லிவிட்டு, இன்னொன்றையும் சொன்னாய், இது,  “ நாம் இருவர் மட்டுமே ஆடும் ஆட்டம்”, என்றும் சொன்னாய்.

அந்த ஒரு நாளில், அந்த ஒரு ஆட்டத்தையும், நீயே துவக்கி வைத்தாய். உன் ஆசை தீர முன்னேறினாய்.. இந்தச் சதுரங்க ஆட்டத்தைப் பற்றி விளக்கமாய் பேச ஏதுமில்லை, ஆட ஆடவே உனக்கு, ஆட்டம் புரியும்,  என்று சொல்லி, நேரடியாய் என்னைக் களமிறக்கினாய். அதற்கு முன்பாக அது குறித்த இயல்பான கிளர்ச்சி  மட்டுமே எனக்குள் இருந்தது.

ஆட்டமும் புதிது, ஆடும் களமும் புதிது.  ஆட்ட விதிகளையும், வழிமுறைகளையும் எழுத்திலும், பேச்சிலுமே அறிந்திருந்த நான், உன்னிடம் தோற்றுக் கொண்டே இருந்தேன். நீயும் அதைத்தான் எதிர்பார்த்து இருந்திருப்பாய். நண்பர்களிடமிருந்தோ, புத்தகங்களிலிருந்தோ, இணையங்களிலிருந்தோ, புதிது புதிதாய், ஆட்ட நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொண்டு வந்து, என்னிடம் பரிட்சித்துப் பார்த்தாய்.  ஒவ்வொரு முறையும் உன் ஆட்ட முறையை மாற்றி, என்னைத் திணறடித்தாய். என்னை அறியாமல் நானும் இந்த ஆட்டத்தில் ஒரு பெரு விருப்பு கொள்ளத் தொடங்கினேன்.  ஏதேதோ கற்றுக் கொடுத்தாய். எல்லாமே எனக்குப் புதிதுதான்.

ஒவ்வொரு முறை நீ வெட்டிச் சாய்க்கும் போது, புத்துணர்வோடு நான் கிளைத்து எழுந்தேன்.  உன்னைச் சுற்றி வளைத்து, அசையமுடியாமல் முடக்கிப் போட்டு, உன் தவிப்பை ரசித்தேன். நீ, முயன்று என்னைச் சாய்க்க, நான் மீண்டு எழ, நீ, மீண்டும் சாய்க்க, விழ, எழ எனும் அந்த,  அலகிலா விளையாட்டை, அனைத்தும் மறந்து, ஆடி மகிழ்ந்தோம்.

இடையில் கொஞ்ச காலம், உற்பத்திக் கடமைகளால் துவண்டபோது,  உன்னோடு அதிகமாக, நெருங்க முடியவில்லை.  ஆனாலும் வாய்ப்புகளை உருவாக்கி, என்னோடு விளையாடவே விரும்பினாய்.  நானும் என்னால் முடிந்தவரை, உனக்காக, உன்னோடு விளையாடினேன்.

கடமையும், காயங்களும் மறைய மறைய, மீண்டும் ஆடும் ஆசை வரத் தொடங்கியது.  நீ கொடுத்து நான் பெற்றதும், நான் கொடுத்து நீ பெற்றதும் நினைவுக்கு வரத் தொடங்கியது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, ஆட்டம் பற்றிய நினைவுகள் மீளத் துவங்கி, என்னையும் அதற்குள் இழுத்துக் கொண்டது. நான், ரசித்து ஆடத்துவங்கிய காலகட்டங்களில், என் ஆட்டமுறையும், நுட்பங்களையும் ரசித்த நீ, ஒரு இடத்தில், தடுமாற ஆரம்பித்தாய்.

உனக்குச் சரிசமமாக, நான் ஆட விளையும் போது தான், நீ, என்னில் இருந்து, விலக ஆரம்பித்தாய். என் வேகம் உனக்குள்   பயத்தை  கொடுத்ததா? என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நேரமில்லை, வேலை, களைப்பு, தலைவலி, குடும்பச் சூழ்நிலை, உடல்நிலை, சரியில்லாத மனநிலை, இப்படி எத்தனையோ காரணங்களைச் சொல்லி என்னோடு விளையாடுவதைத் தவிர்த்து வந்தாய்.

ஒரு கட்டத்தில், இந்த வயதிற்கு மேல் என்ன விளையாட்டு?  நான் கொடுத்திருக்கும் இராமாயணம், மகாபாரதங்களைப் பார்த்துக்கொள் என்று சொல்லிவிட்டு, அவ்வப்போது, யாரோ இருவர் ஆடும் ஆட்டத்துக்கு நடுவராக மாறியிருந்தாய்..

அன்புக்குரியவனே,

ஒரு பின்னிரவில், உன், தோட்டத்து வீட்டின் முற்றத்தில், காலங்கள் கடந்து, தலைமுறை, கண், சாட்சியாமாய் நிற்கும், அந்த தேன் தூறும், பலா மரத்தின் அடியில், பெருங்களிப்பில், நீ சொன்ன அந்தப் பாடல் எனக்கு இப்பொழுதெல்லாம் அடிக்கடி நினைவிற்கு வருகிறது, ”சாரல் சிறு கோட்டுப் பெரும்பழம் தூங்கியாங்கு, இவள் உயிர்தவச் சிறிது,” என்ற அந்தப் பாடலை உனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது யாரென்று தெரியவில்லை.

அன்புக்குரியவனே,

இங்கே நான், விருப்போடு கற்றவை, அனைத்தும், நீ எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தவையே.  நான் கற்றிருந்தவைகளை விட, நீ கற்பித்ததைத்தான் நான் மிகக் கவனமாகப் படித்தேன்.  எனக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது, ”நீ மகிழ்வாய் இருந்தால் தான் நான் மகிழ்வாய் இருக்க முடியும்” என்றுதான்.  உண்மையில்,  நானே உணர்ந்தேன், நீ மகிழ்வாய் இருக்கும் போதெல்லாம், நானும் மகிழ்வாய் உணர்ந்தேன். ஏனென்றால்,  எனக்கு, உன்னை மட்டுமே பிடித்திருக்கிறது.

அன்புக்குரியவனே,

இந்த விளையாட்டு உனக்கு ஏன் விருப்பமானதாக இருந்தது? என்று எனக்குத் தெரியாது.  ஆனால் எனக்கு ஏன் விருப்பமானதாக இருக்கிறது  தெரியுமா?, இந்த ஆட்ட நேரத்தில் தான் நீ என்னை உற்று கவனிக்கிறாய்.  உன் மனம் என்னைச் சுற்றிச் சுற்றியே திரிகிறது. என்னை நீ கவனிப்பதையும், என் மனதோடு இயைந்து பயணிக்கும் உன் மனம், உடல், புத்தி மூன்றின் ஒருங்கிணைந்த அந்த செயல்பாடுதான்,  எனக்குப் பிடித்தமானதாக இருக்கிறது.

அன்புக்குரியவனே,

இது வெறும் சதை அடுக்குகளின் உராய்வில், ஏற்படும் உடல் கிளர்ச்சியல்ல.  என்  அசைவுகளை, என மணத்தை, என் பெருமூச்சை, உவகையோடு நீ, நெருங்கிப், பார்த்து, நுகர்வதில் ஏற்படும் மனக் கிளர்ச்சி.

அன்புக்குரியவனே,

விளையாட்டு இங்கே, ஒரு பிரச்சனை அல்ல.  உடல் நெருங்கி, முகம் உயர்த்தி, தோள் தொட்டு, உற்று ஒரு நிமிடம் என்னைப் பார்.  பொங்கிவழிந்தோடும் என் உணர்ச்சிகள் சொல்லும், என் காதலின் தீவிரத்தை.  உன் சிறு அணைப்பில் வடிந்தோடும் என் எல்லா ஏக்கங்களும்.

அன்புக்குரியவனே,

நீ கற்றவைகளை ஆசை தீர என்னிடம் சோதித்துப் பார்த்துச் சலித்துவிட்டாய். .  நான்   கற்றதை, களி தீர,  யாரிடம் போய்ச் சோதித்துப் பார்க்கட்டும்?.

அன்பிற்குரியவனே,,

துவக்கத்தில் நீ சொல்லிக் கொடுத்ததை, அப்படியே நினைவில் நிறுத்தி,  உனக்கும் நினைவூட்டுகிறேன்.  இது இருவர் மட்டுமே ஆடும் ஆட்டம், ஆம், “ நாம்,  இருவர் மட்டுமே ஆடக் கூடிய  ஆட்டம் ”.

நானும், அதற்கு மட்டுமே  பழகியிருக்கின்றேன்.